محمد طاهری خسروشاهی

شعر انقلاب

اگر چه می‌توان از ادبیات مشروطه به خصوص شعر این دوره، در بحث جریان‌شناسی شعر متعهد و انقلابی معاصر، به عنوان نقطه آغازین سخن گفت، که هم در لفظ و هم در مضمون شاعران دهه‌های بعدی تأثیرگذار بوده است؛ لکن دستاوردهای انقلاب مشروطه در بعد سیاسی و اجتماعی، با آغاز دیکتاتوری رضاشاه، یکسره از میان رفت. با وقوع قیام ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ و داغ شدن تنور انقلاب و اعتراض، بسیاری از شاعران در آن مقطع زمانی با فریاد تظلم و دادخواهی و با اهتزاز  پرچم مبارزه از طریق شعر – و البته با زبان رمز و کنایه – به طرفداری از اهداف و آرمان‌های امام خمینی(ره) به مبارزه خاموش با سلطنت پهلوی پرداختند. این بیداری ادبی تا پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه ۵۷ و روزهای شکل‌گیری نظام جمهوری اسلامی ایران تداوم یافت. در حقیقت شعر انقلاب با ورود آشکار امام به عرصه  مبارزه در آغازین سال‌های دهه چهل جاری می‌شود و اولین زمزمه‌های انقلاب و حرکت‌های منظوم به ویژه از قیام ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ مطرح می‌گردد. در این مقاله سعی بر آن است تا با بررسی زمینه‌های تاریخی شکل‌گیری شعر انقلاب در دهه چهل و تبیین ویژگی‌های موج دینی این شعر، نخستین سروده‌ها درباره قیام ۱۵ خرداد ۴۲ مورد بررسی قرار گیرد.

نسخه کامل PDF

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

dapibus elit. venenatis, accumsan efficitur. ipsum ut