سند منتخب در اين شماره، دقيقاً در اوج شرايط انقلابي ايران در سال 1357 صادر شده است. مطالعه اين سند نشان ميدهد كه:
1. دشمنان انقلاب اسلامي به رغم بوق و كرناهاي تبليغاتي تا چه اندازه در فهم شرايط انقلاب اسلامي ناتوان بودند؛ و اگر نه چگونه امكان داشت در آن شرايط انقلابي، مناخيم بگين نخستوزير اسراييل چنين پيشنهاد احمقانهاي به شاه كند و وارد كشوري گردد كه در خيابانهاي تمامي شهرها و پايتخت اين كشور اصليترين شعار مردم مرگ بر اسراييل باشد. اين سند نشاندهنده سطح شعور كساني است كه خود را در چشم ديكتاتورهاي حاكم بر كشورهاي اسلامي هيولاي شكستناپذيري نشان ميدادند اما از تحليل ساده يك شرايط بحراني و ويژه نيز عاجز بودند.
2. برخلاف ادعاهاي دشمنان انقلاب و تحليلهاي وارونهاي كه ارايه ميدهند، شاه ايران در اوج هوشياري و بيداري از انقلاب اسلامي شكست خورد و اينگونه كه بعضي ميگويند مصلوبالاراده نبوده است؛ زيرا متوجه ميشود كه در آن شرايط آمدن نخستوزير رژيم منفوري مثل اسراييل به ايران چه اثرات جبرانناپذيري در رويههاي عوامفريبانه رژيم براي ساكت كردن مردم خواهد گذاشت.
3. رهبري امام در انقلاب اسلامي آنقدر هوشمندانه و فرهمندانه بود كه توانست رژيمي را در اوج قدرت و حمايت كشورهاي خارجي و هوشمندي شاه و سازمانهاي پليسي آن، از اريكه قدرت به پايين كشد.
