الهام رجايي
مبارزه عليه رژيم پهلوي، از مدتها پيش از پيروزي انقلاب اسلامي، از سوي قشرهای مختلف مردم و با رهنمودهاي امام خميني آغاز شده بود. اين مخالفتها و مبارزات، حتي به نزديكان دربار نيز سرايت كرده بود؛ به گونهاي كه افرادي از خاندان پهلوي و همچنين ارتشيان كه شاه همواره بر روي آنها تكيه كرده بود، با نهضت امام همراه شدند؛ تا جايي كه حتي جان خود را در اين راه فدا كردند.
گفتني است ارتش در دوره پهلوي يكي از مهمترين اركان حكومت محسوب میشد و شاه بر تربيت ارتشيان تأكيد زيادي داشت و در اين راستا نيز از كمكهاي امریکاييها به شدت بهرهمند شد. بالطبع اين كمكها خود منجر به دخالت امریکا در امور داخلي ايران شد. بنابراين وابستگي ارتش و حضور اجباری آنها در جريان سركوب و كشتار مردم منجر به انزجار ارتشيان از رژيم پهلوي شد. با نزديك شدن به پيروزي انقلاب، افشاگريها و مبارزات امام حتي به داخل پادگانها نيز كشيده شد و تعدادي از ارتشيان كه از پيش، زمينه فكري داشتند از فرمان مقامات مافوق خود سرپيچي كردند و به صف مبارزين پيوستند. از اين رو در تاريخ 20آذر 1357 چند تن از ارتشيان متدين در پادگان لويزان، به طور خودجوش اقدام به مبارزه مسلحانه عليه فرماندهان خود نمودند و دست به اسلحه بردند و عدهاي كشته و زخمی شدند.
مقاله حاضر درصدد است با استفاده از شيوه توصيفي- تحليلي و بهرهگيري از منابع اصلي (اعم از كتابها و روزنامهها)، به بررسي شرح چگونگي اين حادثه و دلايل اجراكنندگان و در نهايت به پيامدهاي آن بپردازد. از جمله مهمترين نتيجه اين واقعه، تضعيف روحيه شاه و در نهايت خروجش از كشور بود. همچنين بلافاصله، بسياري از ارتشيان كه تكيهگاه اصلي رژيم محسوب میشدند، به مبارزان پيوستند.
نسخه کامل PDF
