آیات شیطانی، سرحلقه اسلامستیزی در عصر جمهوری اسلامی
کتاب آیات شیطانی – که باید به حق آن را واکنشی در برابر انقلاب اسلامی ایران دانست – چهارمین اثر رشدی است که وی، آن را مستقیما به سفارش «گیلون رینکن» با دستمزد بیسابقه ۸۵۰ هزار پوندی در ۵۴۷ صفحه نوشته است. این کتاب توسط انتشارات #مؤسسه_پنگوئن در سلسله کتابهای (وایکینگ) به مرحله چاپ رسید و در تاریخ ۱۳۶۷.۷.۴ در #لندن منتشر گردید. پس از انتشار، دستگاههای جایزهپراکنی غرب، سریعا این اثر جدید را نامزد دریافت جایزه کتاب سال کردند.
رشدی در این کتاب موهن، رماننویسی و قصهپردازی را بهانهای قرار داده تا به وسیله آن به مقدسات اسلامی ناسزا بگوید و با درهم آمیختن تخیل و واقعیت، به بزرگان دین توهین کند. به همین دلیل کار تازه او درباره پیامبر اسلام(ص) نوعی ارتجاع و واپسگرایی و بازگشتی انحطاطآمیز به قرون وسطی است؛ روزگاری که استدلال جای خود را به افترا و استهزا داده بود.
محتوای کتاب، تلاشی است برای مخدوش کردن حقیقت وجودی جبرئیل امین (به عنوان آورنده وحی) و شخصیت والای رسول اکرم(ص) (به عنوان گیرنده وحی). نویسنده در این کتاب سعی کرده است، آیات وحی را در قالب آیات شیطانی مطرح نماید و قداست «وحی» و قرآن را نادیده انگارد. او از بهترین سبک نگارش، یعنی سبک «رمان» استفاده کرده است و تلمیحات نادرست و موهنی درباره قرآن، پیامبر اسلام(ص)، آداب، احکام و مقدسات اسلامی دارد و با تحریف و کاریکاتورسازی از صحابه بزرگ رسول خدا(ص) از جمله بلال حبشی – به عنوان هیولای سیاه عظیمالجثه – یاد میکند.
وی همچنین خانواده پیامبر و زنان عفیفه تاریخ، مثل زنان پیامبر اکرم(ص) را که با صراحت قرآن، حتی از ازدواج بعد از رحلت پیامبر(ص) هم محروم شدهاند، مورد اهانت قرار داده است. قرآن را تخیلات شیطانی خوانده و هر یک از صحابه رسول اکرم از جمله، افرادی مثل سلمان فارسی، بلال حبشی، مقداد و ابوذر را به نامی تشبیه نموده و به باد استهزا گرفته است؛ کسانی که در مکه سختترین شکنجه را تحمل کردند، با گرسنگی ساختند، از همه دار و ندار خود گذشتند و به حبشه مهاجرت نمودند.
گزیدهای از مقاله هجمه سلمان رشدی و ادامه استراتژی اسلامستیزی در غرب، فصلنامه تخصصی پانزده خرداد، شماره ۱۹، صص۹۱-۸۹)
