در تبعیدگاه کاشمر، وقتی جلادان عمامهاش را به دور گردنش انداختند، آیت الله مدرس در حال نماز بود.
او ثابت کرد که میتوان سیاستمدار بود، اما آزاده ماند. میتوان در اوج قدرت بود، اما بنده خدا بود.
از قرارداد ۱۹۱۹ تا جمهوری تحمیلی رضاخانی، او صدای رسای ملتی بود که استعمار میخواست خفهاش کند.
