فرصت‌طلبان و منفعت‌پيشگان انقلاب اسلامی و رسوايی خاطره‌نگاری‌های بی‌حساب و كتاب

image_print

نقدهايی بر خاطرات صادق طباطبايی (۳)

دكتر سيد حميد روحاني

امام در يكي از سخنراني‌هاي خود در نجف به نكته ريز و باريكي اشاره كردند و آن، اين است كه نامردمان «… به امامزاده مرده خيلي احترام مي‌كنند… اما از يك امامزاده زنده مي‌ترسند…» و ضد آن پيوسته توطئه مي‌كنند. اين سخن امام واقعيتي تاريخي است كه بارها به اثبات رسيده و اكنون نيز ديده مي‌شود.

نمونه بارز آن امامان معصوم‌اند كه دشمن هيچ‌گاه از آنان آسوده نيست و هميشه از آنان نگران و بيمناك است؛ چون همواره زنده‌اند. آن بزرگواران تا روزي كه در قيد حيات ظاهري بودند زورمداران و جاه‌طلبان با همه نيرو و توان در راه خاموش كردن صداي آنان توطئه مي‌كردند؛ آنان را پيوسته زير نظر داشتند؛ به زندان و تبعيد آنان دست مي‌زدند و آنان را به شهادت مي‌رساندند.

پس از شهادت نيز در درازاي هزاره‌اي مي‌بينيم كه حاكمان قلدرمآب و ديكتاتور در راه تخريب مرقد آن بزرگواران و از ميان بردن نام و يادشان مي‌كوشند و توطئه مي‌كنند، زيرا راه، انديشه، مكتب و مرام آنان همواره زنده و جاويد است و آن تبهكاران و جنايت‌پيشگاني كه پيوسته دنبال غارتگري، چپاول‌گري، زراندوزي و سلطه‌طلبي هستند از راه و مرام امامان بزرگوار شيعه در هراس‌اند و آرام ندارند. آنها اين واقعيت را به درستي دريافته‌اند كه پيروان راستين راه امامان معصوم سرانجام روزي كاخ‌ها و كاخ‌نشينان را به جهنم‌دره خواهند كشيد و جهان را از شر شرارت‌ها و جنايت‌هاي جهان‌خواران آسوده مي‌سازند؛ از اين رو مي‌بينيم امويان و عباسيان براي از ميان بردن نام و ياد حضرت سيدالشهداء مرقد آن بزرگوار را به آب بستند و در آن محل كشت و زرع كردند تا قدرت و سلطنت ننگين خود را از خطر مكتب حسيني در امان دارند! آدم حقير و قلدري مثل رضاخان نيز بنابر خواست و سياست كفتار پير استعمار انگليس، عزاداري براي حضرت اباعبدالله‌الحسين را در عاشورا قدغن مي‌كرد و رخصت نمي‌داد حتي نداي «يا حسين» از محلي يا منزلي بلند شود، چون نام و نداي حسين با منافع استعماري و غارتگرانه انگليس ناهمخواني داشت.

آن كفتار پير مكار مي‌دانست اگر راه حسين و مكتب عاشورا در اين سرزمين تداوم يابد و ملت ايران راه عاشوراييان را به درستي دريابد و برتابد انقلاب اسلامي پديد مي‌آورد و دست جهان‌خواران و مهره‌هاي دست‌نشانده آنان را از سرنوشت ايران كوتاه مي‌كند و استقلال و آزادي را براي اين كشور به ارمغان مي‌آورد.

صدام عفلقي و بعثي‌هاي خون‌خوار عراق نيز نه تنها عزاداري براي حضرت اباعبدالله را در ماه محرم قدغن كردند بلكه عزاداران را نيز با توپ، تانك و مسلسل و حتي هواپيماي جت جنگي مورد حمله قرار دادند و شماري را به خاك و خون كشيدند و برخي را نيز به جرم عزاداري براي آن حضرت به جوخه اعدام سپردند، چون از راه حسين وحشت داشتند و با چشم سر مي‌ديدند كه حسين زنده است و راه او رهروان فراواني دارد؛ از اين رو با همه نيرو، با حسين، عاشورا و عاشوراييان به رويارويي برخاسته بودند. وهابي‌هاي مزدور، اين دست‌پرورده‌هاي بي‌اراده انگليس و امريكا نيز بارها به نجف و كربلا يورش بردند و مرقد علي و حسين (عليهما‌‌السلام) را ويران و غارت كردند، چون تداوم حيات ننگين و كثيف خويش را در از ميان بردن نام و ياد آن بزرگواران مي‌بينند.

نسخه کامل PDF

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *